Dag 15: Lazy day

Orlando - Kelly Park - Orlando

Om verwarring te voorkomen. Vanavond was ons echte laatste avondmaal. Gisteren was het feestelijkere laatste avondmaal in de Universal Studios (met aperitiefjes en een gigantisch dessert).

Van al dat eten en rondhossen en aanschuiven in pretparken wordt een mens moe. Dus reden we vandaag naar het Kelly State Park voor wat ontspanning in de wilde natuur. De zon hoog aan de hemel, weelderige plantengroei, kristalhelder water, eekhoorntjes, wasberen, wilde kalkoenen en ondanks het waarschuwingsbord geen alligator in zicht.

Morgenmiddag zit het er officieel op en vliegen we via Atlanta terug naar huis.

Tot gauw!

Dag 14: Lilian

Orlando

Lilian stond duidelijk niet vooraan in de rij toen het verstand werd uitgedeeld. Helaas stond ze wel vooraan de rij bij Olivander’s Magic Wand Shop (de toverstokjeswinkel uit Harry Potter, voor de dreuzels onder jullie).

Het kind (van toch minstens een jaar of twintig) was de gelukkige uitverkorene om door Olivander himself een persoonlijke toverstok te ontvangen, wat gepaard gaat met de nodige testjes, magische trucjes, bewegende ladders en lichtflitsen.

Lilian however bleek nogal een moeilijke kandidaat om mee te werken. Even leek het alsof ze gewoon een buitenlandse toeriste was die de Engelse taal niet echt machtig is, maar algauw werd het duidelijk dat ze gewoon een beetje simpel was. Zeker toen de enthousiaste kindertjes in de rij haar herhaaldelijk bleven toeroepen wat ze nu exact moest doen.

Niet dat we Lilian willen uitlachen, maar er waren misschien wel meer geschikte kandidaten aanwezig om een gratis hand picked toverstokje cadeau te doen.

Onze twee daagjes in de Universal pretparken zit er bijna op. Tijd om ons klaar te maken voor het laatste avondmaal.

Adios Amigos!

Dag 13: Achtbanen enzo

Orlando

Het Universal Studios Park en het Universal’s Islands of Adventure Park hebben bijna geen geheimen meer voor ons. Achtbanen, waterattracties, filmattracties en meer van dat.

We waren de allereerste testpiloten van een achtbaan die al twee keer eerder op de dag was stilgelegd. (Alles verliep vlekkeloos).
We zagen Harry Potter, Jaws, The Simpsons, The Men In Black, ET, Spiderman,... aan het werk en dronken Harry en co’s favoriete drankje: boterbier. Ontzettend populair in het park, maar eigenlijk smaakt het naar cola met een caramelachtige slagroomschuimlaag erop (nogal goor, maar te duur om weg te kappen).

Greetings!

Wat hebben we vandaag geleerd? Als een bordje bij een attractie meldt “you will get wet”, bedoelen ze eigenlijk “you will get wet tot op je ondergoed.”

PS: Vandaag hadden we het fototoestel niet mee, omdat zoiets nogal onhandig is in pretparken. Waarvoor onze excuses.

Dag 12: One small step for man

Cocoa Beach – Cape Canaveral – Orlando

Reusachtige Amerikaanse vlaggen en heroïsche muziek vanaf de parking: welkom in het Kennedy Space Center. Het hoge pretparkgehalte van de locatie deed ons even twijfelen, maar van hieruit worden wel degelijk de Amerikaanse raketten de ruimte ingestuurd.

We zagen reusachtige raketten, iets minder reusachtige raketten en piepkleine cockpits. Er waren erg informatieve en van de nodige heldenmuziek voorziene filmpjes, en projecties, en shows (alleen wanneer de Russen vermeld werden, klonk de muziek plots dreigend). En we zagen drie alligators (die het blijkbaar erg naar hun zin hebben op het gigantische NASA-domein).

Op de terugweg kwamen we uiteindelijk ook nog oog in oog met enkele zeekoeien (hier “manatees” genaamd). Gelukkig was er een behulpzame local om ons op de beesten te wijzen, want we hadden ze eerst als rotsblokken aanzien.

Momenteel resideren we in themepark capital Orlando, waar we morgen Harry Potter en co een bezoekje zullen brengen.

Ciao!

PS: Wat hebben we vandaag geleerd? De zon scheen alweer heerlijk, maar toch hebben we het koud gehad, omdat Amerikanen om de een of andere onverklaarbare reden de airco overal op Colruyt-koelafdelingtemperatuur zetten.

Dag 11: De grote trek

St-Petersburg - Cocoa Beach

Alweer een zonnige dag in de Sunshine State. In het opvallend leuke St-Petersburg bezochten we het Salvador Dali-museum, dat om de een of andere reden de grootste collectie werken van Dali bevat (met uitsluiting van het andere Dali-museum in Figueras, Spanje).

Daarna was het tijd voor de grote trek terug naar de oostkust. Tijd zat voor het nodige sing along met de radio (al zijn we Adèle's Someone Like You al een klein beetje beu gehoord).

Van al dat rijden krijg je honger en dus was het tijd voor een vieruurtje op de pier van Cocoa Beach (Onion rings voor Alexander en Ricky's Chocolate Fudge Cake voor Pieter). Momenteel resideren we in een motelletje vlak aan het strand met een palmboom op reikafstand van ons balkon.

Morgen bezoeken we het Kennedy Space Center.

To infinity and beyond!

Dag 10: Reis rond de wereld

Venice - Sarasota - Longboat Key - St-Petersburg

Wat hebben we vandaag gedaan?

Ontbijt op het strand van Venice.
Wandelingetje door het centrum en de jachthaven van Sarasota. (Niet veel te zien, maar het weer was heerlijk).
Lunch op het strand van Longboat Key.
Zwemmen, zonnen, lezen en aanbranden op hetzelfde strand.
Slaapplaats zoeken in St-Petersburg.
Braziliaane cocktails en Spaanse wijn en tapas in hetzelfde St-Petersburg.
Problemen met de kamerdeur in St-Petersburg: Er werd net een state of the art nieuw systeem geïnstalleerd waardoor je de kamerdeur kan openen met je vingerafdruk. Enig probleem is dat het systeem nogal wat kinderziektes vertoond (lees: het werkt niet), waardoor we uiteindelijk met een walkie talkie naar boven werden gestuurd, zodat de receptionist via de computer onze kamer kon openen als we voor onze kamerdeur stonden.

Over en uit!

Dag 9: Zon, zee, strand en lightbulbs

Fort Myers – Venice

Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag en hoe begin je die beter dan met pancakes? (Voor de geïnteresseerden: de all you can eat plain buttermilk pancakes voor Alexander en de pumpkin & spices seasonal pancakes voor Pieter).

Helemaal high on sugar stonden we te popelen voor een action packed tour doorheen de winterverblijven van Thomas Alva Edison en Henry Ford. Niet alleen buren, maar ook beste maatjes. Zo leerden we dat Edison een fervent plantenliefhebber was en dat Henry Ford zijn Fords mocht parkeren in de veel ruimere garage van buurman Edison.

Een korte tankpauze met een babylonische spraakverwarring en een linguïstische kemel later waren we alweer op weg naar Venice. Niet te verwarren met de Italiaanse kunststad of de Californische kuststad.

Het ontbijt werd verder verteerd met een iets langer dan geplande strandwandeling (hadden we al gezegd dat het opnieuw stralend weer is?). De batterijen werden opnieuw opgeladen met een pintje en een frozen strawberrydrankje (mét slagroom).

In ons charmant (in the most manly way possible) motelletje in dit slaperige en voornamelijk door gepensioneerden bevolkte kuststadje genieten we momenteel van een fris drankje en een dito zeebries.

Tot gauw!

PS: Wat hebben we vandaag geleerd? De Amerikaanse radiozenders spelen ook met de regelmaat van de klok buitenlands muziek. Met name: U2 (With or Without You), Coldplay (Viva la Vida) en Adele (afwisselend Someone Like You en de uptempo remix van Someone Like You).

Dag 8: Bear Grylls achterna

Everglades City - 10000 Islands - Naples - Fort Myers

Wilderniss at last! Geen regen vandaag, het geschikte moment voor een adembenemende kayaktocht door de Everglades. Een dikke drie uur lang dobberden we met zijn twee rond in dit doolhof en zagen we enkel opspringende vissen, krabben, roofvogels, watervogels, reigerachtigen, aalscholvers, gieren, pelikanen,... én een dolfijn!

Een korte stop op het onbewoonde (hoe zou dat toch komen?) Sandfly Island leverde ons ook nog een close encounter met een tienduizendtal muskieten op.

In een uitermate charmant en authentiek wegrestaurantje sterkten we aan met homemade iced tea, gegrilde visburgers en - uiteraard - wat key lime pie.

Het contrast met Naples, onze eerste stop aan de Golf van Mexico, kon niet groter zijn. Het mondaine vakantieoord leek één grote set voor Desperate Housewives, maar de ruige en eveneens aangenaam warme Golf van Mexico maakte veel goed.

Ook het "gebrek" aan supermarkten, malls en fastfoodketens allerhande op de weg tussen de oostkust en hier werd ruimschoots goedgemaakt. Afgewisseld met golfterreinen en gated communities.

We overnachten in Fort Myers, de winterresidentie van Thomas Alva Edison, Henry Ford en vanavond ook die van ons.

Slaapwel!

Dag 7: Norman

Key Largo - Coral Gables - Everglades City

Het John Pennekamp State Park zou een excellente snorkelplek zijn, maar wij beperkten ons vandaag tot het aquarium in het visitor center. De regen was dan wel gestopt, net lang genoeg voor een korte picnick op het strand tussen de mangrovemoerassen en een cabriorit van zo'n tien minuten, maar alle duik- en vaaractiviteiten waren afgelast.

In het chique Coral Gables hing een spookachtig sfeertje: Vochtige, bewolkte lucht. Enorme overhangende bomen met mosslingers die de brede lanen verduisteren en rijkelijk aangebrachte Halloweenversieringen in de voortuinen van de majestueuze, maar doorleefde mediterraans-geïnspireerde villa's.

We verlieten de Atlantische kust langs de Tamiami Trail dwars door het Miccosukee-Indianengebied en de Everglades en werden meteen getrakteerd op nog meer onweersbuien, overvliegende arenden, invallende duisternis en het tussen de struiken wegduikende achterste van a) een Florida panter, b) een hert, of c) een groot konijn.

Momenteel resideren we in Everglades City, een gehucht op een desolaat schiereilandje in het natuurgebied. Buiten bliksemt het en onze motelmanager lijkt de real life-versie van Norman Bates.

Als dat maar goed afloopt.

Dag 6: "Rainy days are for eating and drinking"

Key West - Big Pine Key - No Name Key - Bahia Honda - Key Largo

En dat hebben we dan maar gedaan. Volgens meteorologe Julie Durda van 7 News Florida viel er vandaag "record rain" en daarmee viel onze kajak-, zeil- en snorkeltocht letterlijk in het water. Gelukkig bleek onze "Mitishibishi" een uitstekend amfibievoertuig om de bij momenten compleet overstroomde wegen te trotseren, zodat we nog voor de in aantocht zijnde tropische storm het vasteland zullen bereiken.

Dan maar op naar de pub, genaamd No Name, die -verwarring alom- niét op No Name Key ligt, maar wel op Big Pine Key. Enkele dead ends en close encounters met de bedreigde Key deer later, schoven we aan tafel voor de "best pizza in the known universe", wat "cheese dipped nacho's with chili and peppers" on the side en - uiteraard- een werkelijk onovertroffen stuk "homemade key lime pie".

Alle muren en plafonds van dit curiosum van een restaurant zijn behangen met beschreven 1 dollarbiljetten. We lieten ook ons spoor na en babbelden wat met het viertal vrolijke bejaarde vrouwtjes aan het tafeltje naast ons (eentje was een halve eeuw geleden uit Nederland geëmigreerd en was hartstikke blij om haar moedertaal nog eens te spreken).

Het paradijselijke strand van Bahia Honda, waar we eigenhandig een kokosnoot plukten, openbraken en opslurpten, was ongetwijfeld nòg mooier geweest bij zonnig weer. Gelukkig laat de temperatuur ons niet in de steek, die houdt stand op zo'n 28 graden.

Momenteer genieten we van een fris pintje op de porch van ons motel. Morgen een nieuwe snorkelpoging.

Vochtige groeten uit Key Largo!

Dag 5: De oude man en de zee

Key West

De dag begon zonnig en warm (alweer). Met de fiets trokken we op verkenning door het eiland. We bezochten Hemingway's optrekje en zagen dat de man goed geboerd heeft met zijn schrijverscarrière. We reden naar het historische haventje, slenterden wat op de pier en aten Key Lime pie (Pieter) en een hotdog (Alexander) terwijl we onze terugweg naar het hotel bekeken, waar we wat zouden luieren in een hangmat op het strand.

Enkele druppels veranderden al snel in een aanhoudende plensbui. We doken de dichtstbijzijnde T-shirtshop in. Daarna deden we ook nog de winkelgalerij, de indrukwekkende speelgoedwinkel, een sports bar waar er op 13 schermen American Football te zien was (en waar we absoluut niets van begrepen), een schelpenwinkel,... Het maakte niet uit. De regen hield aan.

Nu zitten we op ons kamertje met zicht op de zee, het strand, het zwembad, de hangmatten, de wuivende palmen en de regendruppels.

Morgen wordt het hopelijk beter, want dan gaan we zeilen, kajakken en snorkelen.

Gegroet!


PS: Wat hebben we vandaag geleerd?

Voor foute, kitscherige, maar stiekem ook wel leuke souvenirs allerhande is er werkelijk geen betere plek te vinden dan Key West.

Dag 4: Go West

Miami - Miami Beach - Key West

Miami Beach had ons hart niet meteen gestolen bij het eerste bezoek. Daarom (en ook omdat de Apple Store zich daar bevindt) besloten we het een tweede kans te geven. En zowaar: we liepen door gezellige en trendy winkelwandelstraten, aten een heerlijke lunch in een leuke exotische zijstraat en werden uiterst vriendelijk geholpen in het postkantoor. Bij deze is onze mening over Miami Beach volledig herzien.

En dan nu tijd voor een portie geschiedenisles. Een van de belangrijkste redenen dat Miami kon uitgroeien tot de metropool die ze vandaag is, komt door de aanleg van de spoorweg die aan het begin van de vorige eeuw door ene Henry Flagler werd aangelegd. Na Miami, had de man het waanzinnige plan opgevat om de spoorweg door te trekken tot Key West, het meest zuidelijke eiland van de VS.

Die route deden wij vandaag losjes over, zij het met de auto. Het dak bleef vandaag voor het eerst dicht, omdat het de hele dag regende. Maar geen erg, want regenweer betekent hier niet noodzakelijk slecht weer. De temperatuur zakte nooit onder de 25 graden, de regen voelt aan als waterdamp van een exotische waterval en de zeebries is een welkome verfrissing.

Key West is heerlijk! Verrukkelijk eten, gezellige bars met overal live optredens, zalige temperaturen, overal Hawaï-shirts en teenslippers en erg vriendelijke mensen.

Dag 3: Lighthouse en Louboutins

Miami - Coconut Grove - Key Biscayne - Virginia Key - Miami

Alweer een tropische dag in Miami. Met open dak trokken we naar Coconut Grove, alwaar we Vizcaya bezochten. DIt optrekje behoorde toe aan ene James Deering, een nouveau riche van begin vorige eeuw die zo geobsedeerd was om meer "old money" te lijken, dat hij de inhoud van Venetiaanse paleizen, Milanese kloosters en Britse en Franse landhuizen naar Miami transporteerde om er een "authentiek eeuwenoud" lustoord van te maken.

Na een wandelingetje langs de al even "authentieke" winkelstraatjes van Coconut Grove reden we het water over naar het paradijselijke Key Biscayne en Virginia Key. Hagelwitte stranden, palmbomen, kokosnoten, you name it.

Op Virginia Key aten we gerookte vis bij Jimbo's: een allegaartje van hutjes in het moeras. Allemaal restanten van films en series die hier ooit werden opgenomen (Charlie's Angels, True Blood, Halloween). Ook het overgrote deel van het clientèle leek uit True Blood te zijn weggelopen.

Na zonsondergang trokken we terug naar downtown Miami voor een cocktail op de rooftop terrace.

Wat hebben we vandaag geleerd?

Vrouwen hebben hier duidelijk minder last van hun voeten, want werkelijk iedereen loopt hier rond op duizelingwekkend hoge hakken.

Dag 2: I'm in Miami beach

Miami - Miami Beach - Miami

Zoals je wellicht kon raden zijn we vandaag naar het strand geweest, maar first things first.

Door het uurverschil waren we deze morgen, naar vakantienormen, redelijk vroeg wakker. Geen probleem, want het Epic Hotel biedt een lekker 'continental' ontbijt aan op het dakterras op de 16e verdieping tussen de palmbomen en met uitzicht op de stad en de baai.

Toen het ons te warm werd op het terras hebben we maar onze zonnebrillen opgezet en de stad ingetrokken. Downtown Miami druipt niet van de gezelligheid, maar het kan ermee door. Brede 3-vaksbanen, en smalle voetpaden maken het niet uitnodigend (5 minuten op een groen licht wachten dat dan 15 seconden op groen blijft staan) om de stad te verkennen.

We deden rondjes op de Metromover (de gratis monorail van Miami), passeerden de Freedom Tower, de American Airlines Arena en een pak zwervers. We bezochten het Miami History Museum en het Miami Art Museum. We lunchten in een "vegetarische" sandwicherie waar het menu vooral kip- en kalkoenopties bevatte.

We reden met het open dak naar Miami Beach, ontvluchtten de "gezellige drukte" van Ocean Drive en ploften ons op een aangenaam, rustig, doch van lifeguard voorzien stukje strand. De groene vlag hing uit ("tranquil water"), dus we namen een duikje in de zwembadwarme oceaan. De donkerpaarse vlag hing ook uit ("dangerous marine life"), maar we keerden heelhuids terug.

Tot de volgende!

Connections inspections

Vooreerst het nieuws waarop iedereen zit te wachten: we zijn in een stuk en ongehavend aangekomen op onze bestemming.

Na acht uur vliegen van Brussel naar New-York, een nipte aansluiting naar Miami, nog eens drie uur vliegen, een hele voettocht en tramrit doorheen Miami Airport en een rondrit, inclusief enkele "scenic detours" met onze "golden" Mitsubishi Elipse Spyder (die eigenlijk gewoon knaloranje is) doorheen downtown Miami, zijn we eindelijk in ons hotelletje beland.

De connecties bij Connections bezorgde ons enkele overnachtingen in het bescheiden getitelde Epic Hotel, dat exact eruitziet zoals het klinkt. Een kamer met terras, met uitzicht op downtown Miami, een van de zwembaden en een stukje van de Miami Bay. Een badkamer met regendouche geschikt voor middelgrote zeezoogdieren en extreem hupvaardige, übervriendelijke en tikje freaky hotelmedewerkers ("At Epic, we wanna be your friend. And we mean it!")

Ondertussen drinken we een laatste pintje op het balkon, waar nu rond 23uur plaatselijke tijd (5uur voor jullie en we zijn dan ook een beetje moe) stilaan een aangenaam koel briesje waait.

Uiteraard missen we jullie allemaal ontzettend hard, al dient het gezegd te worden dat ze hier fameus hun best hebben gedaan die pijn zoveel mogelijk te verzachten. Tot blogs!

Ready. Set. Go!

Drie jaar geleden is het ondertussen dat we met zijn drieën onze legendarische roadtrip van Chicago richting Los Angeles ondernamen. We waren vastbesloten zoiets nog eens over te doen. Het heeft even geduurd, maar nu is het zover. Nico is er deze keer niet bij, hij heeft zijn roadtrip deze zomer al gehad. Alexander en Pieter gaan Sonny Crockett en Ricardo Tubbs achterna en trekken op roadtrip door Sunshine State, Florida.