De trouwste fan!

En nog eens extra bedankt aan misschien wel onze trouwste fan van allemaal: Katrien Decru! Merci!

Maar ook merci natuurlijk aan alle anderen die, al dan niet dagelijks, een reactie hebben nagelaten op onze blog! Het was altijd weer een waar genoegen om 's morgens bij het eerste ochtendgloren jullie berichtjes te lezen!

Gegroet!

Dag 25: Home sweet home

Los Angeles, CA - Brussel, B - Knokke, B

Even een kort berichtje om aan alle trouwe lezers te laten weten dat we veilig zijn aangekomen. Met een jetlag, dat wel, maar vooral ook met een pak geweldige herinneringen. (Helaas zijn we vergeten om een foto van Team Roadtrippers in Zaventem te nemen, maar als je het echt wil weten: onze wallen zagen er ongeveer uit zoals die van Brendan Fraser ergens anders op deze pagina.) Hou onze blog de komende dagen in de gaten, er komt nog een laatste afsluitende post. Over onze vliegreis, natuurlijk! De koffer van Alexander, de melige stewardess, ... Maar eerst: douchen.

Tot snel!

Dag 24: Goodbye, but no farewell

Castaic, CA - LAX, CA

Beste lezers,

Het is zover. Onze Pontiac G6 V6 is teruggebracht, wij hebben een laatste duik in het zwembad van onze huidige Travelodge genomen, kortom, de reis zit er op. Vandaag brachten we onze laatste uren door in het kuststadje Marina Del Rey met, volgens de Amerikanen, de grootste jachthaven ter wereld. (Maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we tijdens onze reis ongeveer dagelijks "de grootste" van iets hebben gezien, dus zo serieus nemen we dergelijke claims niet meer.)

Desalniettemin scheen de zon heerlijk op ons bolleke en terwijl we langs enkele grote, al dan niet "grootste", jachten liepen (eentje met zelfs een helikopter op het dak) werden we zowaar overvallen door een melancholische bui waarin we met veel plezier enkele van onze avonturen herbeleefden.

Ziehier de neerslag van onze mijmeringen, samengevat in overzichtelijke Top 5-tabelletjes. Die Roadtrippers, toch: handig als altijd!

Nico's Top 5 Route 66 avonturen:

Een greep uit de momenten die in aanmerking komen, in willekeurige volgorde:

- Beide avonden in Las Vegas (met bijvoorbeeld het heerlijke diner in de Fusia, Luxor waarbij we een fijne Californische Cabernet Sauvignon uit de Napa Valley dronken)
- Blue Swallow Inn Motel in Tucumcari, NM (super gezellig décor waar we een aantal leuke gesprekken hebben gehad met een rare vogel genaamd Juan uit Santa Fe, zijn Italiaanse vrouw, de hoteleigenaars: een koppel uit Seattle, en twee meisjes uit Texas waarvan één het wilde maken als actrice)
- The Architectural Boat Tour o.l.v. Sandy Burgundy in Chicago
- Universal Studios Park en Six Flags Magic Mountain (ik blijf een zwak voor pretparken hebben)
- Het beklimmen van de rotsen in Yosemite Valley tot onder de waterval (de "grootste" vrije val waterval ter wereld!)
- En, hoewel dit nummer zes is, het uitzichtpunt tijdens onze laatste trip langs Mulholland Drive waar we pal boven de Universal Studios stonden. Een week geleden reden we in de snelweg onder de studio's, een paar dagen geleden liepen we in de studio's en nu keken we erop uit. L.A. is niet de meest gezellige stad, maar het ademt wel een beetje magie uit...

Alexanders Top 5 Route 66 momenten:

- San Francisco, ondanks pijnlijke voeten en de kilometerslange urban-hike tochten, is de enige van de grote steden die mij echt heeft kunnen bekoren.
- Enkele prachtige 'old 66' weggetjes die we in de eerste week verkend hebben. 1 kruispunt, 4 stopborden en verder niets.
- Zowel het Yosemite national park en het Petrified Forrest zijn prachtige plekjes op deze aardbol. Death Valley en Monument Valley waren dit ook, maar ietsje te heet voor mij.
- De gezellige diners onderweg. Bij sommige kregen we stapels heerlijke pannenkoeken als ontbijt, andere waren iets minder lekker, maar dat werd goedgemaakt door de veelal vriendelijke bediening en fantastische settings. Dit zijn toch de plaatsen waar je de 'echte Amerikaan' tegenkomt.
- Het gezelschap van mijn 2 travelmates met wie deze fantastische tijd beleefd heb.

Pieters Top 5 Route 66 belevenissen:

- San Francisco, ondanks de over voetpijn, moeheid en gebrek aan alcohol-serverende bars zeurende medereizigers, was een heerlijke stad.
- Ons kort wandeltochtje rond een van de rotsen in Monument Valley was erg leuk. Zeker omdat we toen even alle toeristenbussen achter ons lieten. Al zagen we even mooie landschappen tijdens onze vele kilometers onderweg. Het was vooral mooi om te zien hoe het landschap er iedere dag weer anders uitzag.
- Ons dagje strand tussen Malibu en Santa Monica was lekker relax en de golven van de grote oceaan waren geweldig (al mocht het zeewater nog net ietsje warmer zijn).
- Chicago was misschien niet de meest gezellige stad, maar had wel een pak mooie gebouwen (die ons uitgebreid werden getoond door hoger vermelde Sandy Burgundy) en was zeer leuk gelegen aan Lake Michigan.
- Maar eigenlijk gaat het niet om top-vijven, want de hele reis was (en is eigenlijk nog steeds) top! Het gaat om het geheel van de steden, de wegen ertussen, het al dan niet smakelijke eten onderweg, de occasionele omwegen (als we eventjes verkeerd zaten),...

Wat hebben we vandaag heleerd?

Van het moment dat we vertrokken met onze "small car" in Chicago totdat we hem daarstraks liefdevol binnenreden in zijn rustplaats in Los Angeles hebben we zo'n 4472 mijl afgelegd. Omgerekend een slordige 7197 kilometer!

Goede reis aan ons en tot...thuis!

P.S. We weten het, we hebben er erg lang geheimzinnig over gedaan, maar de vierde persoon die onze foto's nam, was eigenlijk... de zelfontspanner van onze fotocamera! Ha! Dat hadden jullie vast niet gedacht!

Medium Man!

Gefeliciteerd, Little Man! 9 jaar, wauw, ik moet je nu 'medium man' noemen, denk ik.

Kus en tot snel, Nico.

Dag 22, 23: Earthquake!

North Hollywood, CA - Castaic, CA
Castaic, CA - Six Flags Magic Mountain, CA - Castaic, CA

Ahoi lezertjes!

Hier zijn we dan weer. Gisteren hadden we even geen toegang tot het internet (dachten we), maar vandaag zijn we weer helemaal terug! Een kort overzicht.

Gisteren besloten we downtown LA aan een grondige doorlichting te onderwerpen met een bezoekje aan de beroemde Walt Disney Concert Hall, het Museum of Contemporary Art en de City Hall. Conclusie: enkele mooie gebouwen, maar wat verpauperd.

Daarna reden we opnieuw de heuvels in naar het Griffith Observatory, waar we een enig zicht hadden over de stad en de beroemde Hollywood-letters.

Eenmaal uitgekeken reden we de heuvels over naar "The Valley", meer bepaald naar Santa Clarita, waar we de volgende dag de achtbanen van Six Flags Magic Mountain zouden beoordelen.



En dat hebben we vandaag dus gedaan: Een hele dag rollercoaster-rijden. Al begon de dag iets minder, toen bleek dat zowat de helft van de achtbanen niet open waren of hersteld werden. Pas in de late namiddag kwamen we te weten dat die "minor technical difficulties" door een aardbeving kwamen! Maar die hebben we blijkbaar gemist. Vermoedelijk gebeurde het op het moment dat we in de file stonden om het park binnen te rijden, want toen voelden we de weg ietsje trillen. Maar we dachten dat het de gigantische vrachtwagens waren die naast onze afrit over de snelweg reden.

Terug over naar het pretpark. Waar we in de Universal Studios wat op onze honger bleven zitten wat "thrillrides" betreft, dat werd vandaag ruimschoots goedgemaakt. Zeker omdat allle 14 achtbanen van het park in de loop van de dag weer operationeel werden. En wat voor achtbanen! We haalden 160 km/u in 6 seconden, reden verticaal op en af hellingen, hingen ondersteboven, binnenstebuiten en rechtopstaand in karretjes en maakten tientallen loopings! Met andere woorden: het was een vermoeiende dag.



Tijd dus om in ons bed te kruipen.
Slaapwel en tot morgen (onze laatste volle dag)!

Dag 21: Ster gespot!

North Hollywood, CA - Universal City, CA - North Hollywood, CA

Gegroet, lustige lezertjes!

Vandaag trokken de trippers naar het hart van de Amerikaanse filmwereld met een bezoekje aan de Universal Studios: "The biggest movie studio in the world" en een pretpark tegelijk.

We begonnen de dag met een uitgebreide tram-tour langs de filmstudio's, waar onder andere C.S.I., Desperate Housewives en Heroes opgenomen worden. Maar daar bleef het niet bij. Ons trammetje kreeg ook een modderstroom, een aardbeving, enkele explosies, een vervloekte mummietempel, een in twee gespleten meer (à la Mozes), een haaienaanval en zelfs een onverwacht jachttafereel te verduren. Waar voor ons geld dus!



Maar we zijn niet vlug tevreden en dus gingen we al snel op zoek naar wat meer actie, want trams blijven toch vooral een transportmiddel voor de derde leeftijd. Dus trokken we via de roltrap naar de rest van het park op zoek naar meer thrills. Die vonden we onder andere bij de Jurassic Park River Cruise, een zeer leuke en ontzettend natte wildwaterattractie. En er was natuurlijk ook The Revenge of the Mummy: The Thrill Ride. Een overdekte achtbaan gebaseerd op, jawel: The Mummy (Returns).

Daar wachtte ons trouwens een verrassing van formaat, want niemand minder dan Brendan Fraser, de hoofdrolspeler van The Mummy en The Mummy Returns zou vandaag langskomen voor de wereldpremière van, u raadt het nooit, The Mummy 3: Tomb of the Dragon Emperor. En wij maar heel Beverly Hills afspeuren op zoek naar sterren, terwijl ze de volgende dag gewoon voor onze neus staan!

Wat hebben we nog gezien?

The Simpsons Ride: Zowat de enige attractie waar de wachtrij even leuk is als de attractie zelf (en dat bedoelen we positief).

En nog een hoop 3D- en andere shows. We bleven dus een beetje op onze honger zitten wat betreft thrillrides met een hoge schreeuwfactor. Daarom denken we eraan een dezer dagen nog een bezoekje te brengen aan Six Flags: Magic Mountain, dat enkele van de hoogste, snelste en meest extreme achtbanen ter wereld herbergt.

That's a wrap!

Tot morgen!

Wat hebben we vandaag heleerd?

In de film en op televisie ziet alles er veel mooier en realistischer uit dan in het echt. En dan hebben we het niet alleen over de decors. Kijk maar naar Brendan Fraser, hoofdrolspeler van The Mummy, The Mummy Returns en nu ook The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor*.



* Ocharme, de man: misschien kwam hij wel van een nachtelijke filmopname. Of had hij er al een vermoeiende promotour opzitten. Of een ruwe avond in The Viper Room? Wie zal het zeggen? Wie, vraag ik u!?!

Maaaama, jij bent de liefste van de heeeele wereld!

Een gelukkige verjaardag aan de allerliefste mammie aller tijden! Hiphoi!

Ik kan er vandaag dan wel niet bij zijn, maar niet getreurd: mijn cadeautje is al ingepakt. Heel veel plezier daar vandaag. Laat de broers maar eens tafels zetten en afruimen en met Peppie wandelen.

Was je hier in Amerika geweest, dan was je vanavond waarschijnlijk naar het Rainforest Cafe geweest om er een Volcano als dessert te krijgen. Wees dus geprezen dat je dat niet moet meemaken!



Tot binnenkort!

Smak!

Dag 20: Bobo the Hobo Show

North Hollywood, CA - Hollywood, CA - Beverly Hills, CA - Santa Monica, CA - Venice, CA - North Hollywood, CA

Beste -en we mogen onderhand ook zeggen: trouwe- lezers,

Vandaag besloten we om de duurdere zones van deze enorme stad aan te doen. Dat begon op Hollywood Boulevard, de zogenaamde Walk of Fame, waar het werkelijk (zoals velen ons al gezegd hebben) een ongezellige drukte van jewelste is. Zelfs de tanende sterren van Chuck Norris, Erik Estrada en David Hasselhoff konden er niet tegen opboksen! Deze straat wordt één keer in het jaar voor de Oscars opgeruimd, maar voor de rest van de tijd is het één van de grootste tourist traps die we al zijn tegengekomen.

Vlug weg, was het credo, op naar Beverly Hills, alwaar we hoopten dat het beter vertoeven zou zijn. Kwamen we bedrogen uit? Laten we zeggen dat de jury nog aan het beraadslagen is. Beverly Hills is alles wat je ervan verwacht: duur, chique, bling bling, snob, patserig, mooi en lelijk tegelijk. De Bentleys en Lamborghini's en Maserati's vlogen ons er letterlijk rond de oren. De levensstandaard ligt hier ongetwijfeld een stuk hoger dan in de rest van de stad (en de wereld), maar of het dan ook gezelliger is: dat betwijfelen we. Wij Knokkenaren zijn niet vies van een beetje geld en hopen later ook een aardige cent te verdienen, maar hier hoeft dat niet te zijn. Het blijft voor ons Europeanen trouwens telkens weer een enorme verbazing dat we nergens een 'terrasje' vinden om met een fris biertje te kunnen genieten van alle pracht en praal.

Want genieten, dat doen we nog steeds. Vergis u niet! Zelfs al zijn we het niet altijd eens met wat we zien. Volgens een trouwe lezeres van onze blog noemt Russel Crowe deze stad "de drukste leegte" die hij al heeft meegemaakt. Dàt kunnen we (nog) niet bevestigen, daarvoor zouden we eerst in gesprek met een local moeten geraken. Maar we kunnen ons er zeker iets bij voorstellen.

In Tucumcari, New Mexico botsten we op een niet-misse blondine uit Texas die met haar vriendin op weg was naar L.A. om het daar te maken als actrice. (De blondine althans, haar vriendin reed enkel mee.) Wel, voor dat meisje zal L.A. waarschijnlijk een enorm eenzame stad worden - zeker in het begin. We wensen haar overigens veel succes, want het zetten van die stap, of je nu getalenteerd bent of niet, getuigt van veel lef.

's Avonds wandelden wij Roadtrippers (jawel, u leest het goed: te voet) van de Santa Monica Pier tot in het ruigere Venice waar we op een onverwachte plaats van de erg lekkere Californische keuken hebben geproefd. Via het langs de heuvels kronkelende Mulholland Drive keerde de karavaan huiswaarts, natuurlijk niet zonder ons eerst in de mooie lichtjes van de Stad der Engelen te verliezen.

En morgen? Dan vereren wij de Universal Studios met onze aanwezigheid!

Tot dan!

P.S: Omdat jullie er zo lief om vroegen, een lachende foto:

Dag 18,19: van Xanadu tot Malibu!

San Simeon, CA - Camarillo, CA
Camarillo, CA - North Hollywood, CA

Beste vrienden uit het Continent!

Na een dag van afwezigheid berichten we vanuit West L.A., waar we in onze buitengewoon ruime Super Motel 8 kamer vlak onder de Hollywood Mountains van een Dos Equis biertje genieten. (Jawel, we hebben zelfs het Hollywood Sign gezien.) L.A. is gigantisch en gigantisch druk. Op de snelweg rij je tussen de Bentleys of Aston Marton Vanquishs en de Hispanic pick-ups met steevast een oude grasmaaier achterop. We kijken onze ogen uit.Vandaag hebben we een dagje vrij genomen om op het strand te liggen. De zon scheen niet te hard en de temperatuur was aangenaam. De golven van de Pacific zijn erg hoog en wild, just how we like it! (Geen nood, de pacific coast lifeguard was in de buurt, helaas met snor.)

Gisteren was het de Keuzedag van Pieter en hij bracht ons naar Hearst Castle op de heuvels van San Simeon. De arme jongen keek er al de hele reis naar uit en stond dan ook te popelen om te vertrekken. Het kasteel was enorm, wat je zou kunnen verwachten van een mediabaron van zijn omvang. William Randolph Hearst was een groot fan van de Europese architectuur, zoveel is duidelijk. Maar moest hij dan ook de volledige Europese architectuur in één huis samenstoppen? Over ecclectisch gesproken! Toch waren we graag door hem uitgenodigd, in zijn tijd, om tussen Bob Hope of Jack Warner of één of andere jonge actrice een cocktail te mogen drinken. Eén, misschien ook twee.


's Avonds hield het circus halt in Camarillo waar Alexander bij de plaatselijke Outletstore een Levi's heeft gescoord en Nico wel vijf boxershorts voor $8.50! Ha! Probeer dat maar eens te verslaan! (En ze zijn zelfs groot genoeg om er twee keer in te passen!) Verder hebben we vooral gereden, op de wondermooie Highway 1 langs de (vaak mistige) kust. Ja, de Californian Lifestyle, we kunnen ons er wel in vinden.

En wat hebben we vandaag heleerd?

- Insmeren is, zeker voor Alexander, géén overbodige luxe. Hij voelt het nu aan den lijve.
- Tijdens het spitsuur door L.A. rijden, ook al kom je van het strand, is nooit een goed idee.
- L.A. is waarschijnlijk de enige stad ter wereld waar de Toyota Prius op elektriciteit rijdt (toch zeker tijdens het spitsuur) omdat de gemiddelde snelheid ver onder de 30 km/u ligt!


De komende dagen brengen ons naar Beverly Hills, de Universal Studios, het oude Hollywood en hopelijk zoveel meer. We houden jullie, zoals altijd, op de hoogte: Off the record, on the QT, and very hush-hush.

Groeten uit Camp Roadtrippers!

P.S. Binnenkort laten we ook ons licht schijnen over de mysterieuze vierde reiziger die al onze foto's neemt! Hou deze blog dus extra goed in de gaten!

Dag 17: 'K heb de zon zien zakken in de zee

San Francisco, CA - San Simeon, CA

Genoeg rondgehangen de laatste dagen. Hoog tijd om er terug op uit te trekken voor onze roadtrip, deel 3!

Na een laatste groet aan de bizons in het Golden Gate Park lieten we San Francisco achter ons om langs de Stille Oceaan onze tocht verder te zetten naar de finale bestemming van onze reis: Los Angeles.

Gevolgd door pelikanen reden we langs de panoramische highway 1, die bij momenten een hoog achtbaangehalte had met diepe dalen, steile hellingen en honderden haarspeldbochten langs de rotsige kust.

Vanmiddag konden we genieten van een heerlijke maaltijd met, u leest het goed, VERSE groentjes. En alsof dat nog niet genoeg was, werden we ook nog eens beloond met verse appeltaart en de rekening lag voor de verandering eens nog niet op tafel voordat we onze laatste hap hadden gedaan. Al kan dat laatste ook gelegen hebben aan de leeftijd van onze toch al wat bejaarde ober.

Over enkele ogenblikken kruipen we hier onder de wol in ons motelletje langs het strand in San Simeon met de ruisende zeebries en de klaterende golven op de achtergrond, dromend van de prachtige zonsondergang en ook al een beetje van Hearst Castle, de sterattractie die morgenochtend op ons programma staat. Jochei!

Zonnige groetjes!

Dag 16: Up & down

San Francisco, CA

Vandaag ging alles op en neer: de straten van San Francisco, de temperaturen, de windsterkte, de zeilbootjes op de bay en hoe langer we rondwandelden ook het humeur van sommige medereizigers.

Groetjes en tot morgen!

Dag 15: Frisco in den disco

San Francisco, CA

Vanmorgen uitgecheckt uit de TOMI en deze avond ingecheckt in het Abigail Hotel, een iets budgetvriendelijker hotel in de buurt. Daartussen hebben we San Francisco verkend. Financial District, fisherman’s warf, Russian Hill, Nobb Hill. Vooral veel klimmen en dalen dus. Vandaag was het opvallend kouder dan de vorige dagen. Ik weet niet juist hoe warm of koud het hier was, maar het was alleszins pullekesweer. Morgen gaan we verder op verkenning.

Wat hebben we vandaag heleerd?

Een niet nader genoemde medereiziger is net iets minder bedreven in het blog-schrijven dan de rest.

Slaapwel voor ons, en goeiemorgen voor jullie.

Dag 14: If you're going to San Francisco...

Mammoth Lakes, CA - San Francisco, CA

Héhé, de dag zit er alweer op. En welke wereldwonderen hebben we vandaag weer allemaal mogen bewonderen? We laten jullie niet langer in spanning.

Vanmorgen ging het circus vanuit het frisse Mammoth Lakes richting Yosemite National Park. Maar eerst stond er nog een korte stop bij Mono Lake op het programma: een meer dat door de omleiding van enkele bevoorradingsriviertjes enorm geslonken is en daardoor drie keer zouter is dan de zee. En het stonk ook een beetje naar vismijn.

Na een frisse neus te hebben opgehaald bij het meer, werd het tijd om de bossen van Yosemite in te trekken. En dat trekken gebeurde natuurlijk vooral per auto. Hoewel we nog niet helemaal in couch potatoes zijn veranderd. Geïnspireerd door de wandelavonturen van onze eetgezel gisterenavond hebben we vandaag zowaar een rots beklommen. Op zoek naar de plaats waar de "Bridal Veil Falls"-waterval de grond bereikt.

Zelfvoldaan stapten we daarna terug naar de wagen om verder te trekken. Langs steile klippen, hoge sequoia's en de nodige haarspeldbochten bereikten we alweer de uitgang van dit prachtige park. Waarna we via steile hellingen, haarspeldbochten en windmolens richting San Francisco reden. En eenmaal daar ging het via zo mogelijk nog steilere hellingen naar ons Japanse hotelletje.

Wat hebben we vandaag heleerd?

California mag dan wel "the sunshine state" genoemd worden, we zijn ondertussen toch al wat meer gewoon. In Yosemite zagen we nog besneeuwde toppen en hier in San Francisco is het al helemaal Belgisch zomerweer. Bar en boos, dus.

San Francisco mag bekend zijn voor zijn Chinatown, blijkbaar is er ook een Japan Town (lokaal J-Town genoemd), compleet met Japanse straatnaamborden, Japanse pagodes en tientallen Japanse restaurantjes. En laat dat nu net de plaats zijn waar we de nacht doorbrengen.




日本語

挨拶

WANTED

DEAD OR (PREFERRABLY) ALIVE

To join us in San Fransisco or Los Angeles.

Reward: lots of fun.

Dag 13: Dinner with Dave

Las Vegas, NV - Mammoth Lakes, CA

We've made it alive!

We zijn veilig uit Las Vegas geraakt. En zonder al te veel kleerscheuren! Integendeel: we hebben ons de eerste middag laten gaan in de Las Vegas Premium Outlet Store en voor 'een prikkie' een nieuwe garderobe gekocht. (Althans, vooral Nico: drie korte broeken, twee polo's en een zwembroek en dat alles voor zo'n 100 euro. Alexander heeft zich een zonnebril laten aansmeren, maar wél een mooie Ray Ban, en een nieuw paar schoenen omdat zijn Gaastra's Monument Valley niet hebben overleefd.)

Maar jullie willen natuurlijk weten hoe Vegas was? Wel... alles is er fake: de architectuur, de regen, de hemel, de borsten: just great! (Volgens Nico, in ieder geval, de overige meningen in Team Roadtrippers zijn lichtjes verdeeld.) Het eten op de eerste avond in de Fusia (Luxor) was trouwens ge-wel-dig. Volgens insiders is Las Vegas de derde culinaire stad van Amerika, na New York en Los Angeles, en volgens ons kan dat aardig kloppen. Maar voor de rest hebben jullie het raden naar onze avonturen, want wij willen het niet op ons geweten hebben om het bekende credo van de stad te schenden. Bugsey Siegel zou zich omdraaien in zijn graf!

Vandaag zijn we door Death Valley gereden (50° celsius!) waar het landschap absoluut wonderbaarlijk is. Véél mooier en desolater dan de toeristische Grand Canyon en al helemaal het tegenovergestelde van alle glitter en glamour van Vegas. Ook hier konden we aan den lijve ondervinden dat de Nederlanders werkelijk overal zijn: drie auto's bij de ingang van de woesternij: wij, een paar Engelsen en... jawel, hoor! Nou!

's Avonds hielden we halt in de Motel 6 van Mammoth Lakes, een dorpje dat gek veel op Tirol lijkt (het ligt dan ook tegen de bergen en 's winters is het hier een populair ski-oord). Daar kwamen we Hiker Dave tegen, een medic van de U.S. Air Force die een jaar Irak achter de rug had. Met hem zijn we in het Whisky Creek gaan eten en daar ontstond een buitengewoon interessant gesprek over Amerika, de oorlog, de nieuwe president en wereldreizen.

En wat hebben we de afgelopen dagen nog heleerd?

Pieter ziet er volgens de Amerikanen 16 jaar uit. Toen we wat gingen eten werd onze identiteitskaart gevraagd toen we een pintje bestelden. Maar Pieter bestelde cola, waarop de serveerster hartstikke zeker van haar stuk al lachend zei: "but you're not old enough anyway!"

Morgen door Yosemite National Park, richting San Fransisco. We houden jullie op de hoogte van onze vorderingen! We're back online!

Dag 11, 12: Viva Las Vegas!

Beste vrienden in de blogosphere,

Over een paar uur vertrekken we, na een korte tussenstop bij Hoover Dam, richting Las Vegas waar wij geboekt hebben voor twee nachten in de Tropicana op de Strip. Omdat de hotels van Las Vegas, in tegenstelling tot de talloze motels langs de weg, géén gratis WiFi internet aanbieden, hebben wij besloten om een korte radiostilte in te lassen onder het motto "What happens in Vegas, stays in Vegas!"

We kunnen ons voorstellen dat jullie je voelen zoals de vluchtleiding van de NASA terwijl de astronauten een slingshot rond de maan maken en de verbinding voor enkele minuten verdwijnt. Zullen onze moedige helden het halen? Bezwijken ze niet onder de immense druk van de G-krachten? Komen ze berooid terug? Of als miljonairs? Gelukkig voor jullie vliegt de tijd, dus hou deze plaats in de gaten en tot snel!

Dag 10: Tourist Season

Flagstaff, AZ - Kingman, AZ

Waarde landgenoten!

Vandaag ging onze karavaan via alweer adembenemende landschappen richting Grand Canyon, alwaar wij wederom overspoeld werden door hordes Europese en andere toeristen. Ruzieënde Fransen, luidruchtige Hollanders, hoogblonde Scandinaviërs*, sigarenrokende Amerikanen (het bordje met "Fire danger high" op wandelafstand) en de werkelijk overal aanwezige Japanners (met zonnehoedje, wandelschoenen voor die helse tocht van de bus naar het naastgelegen uitkijkpunt, telelens en statief) deden ons bijna vergeten dat er ook nog wat natuurschoon te bewonderen viel. Gezwind spoedden wij ons richting rustiger oorden om in alle sereniteit van de gapende kloof te kunnen genieten.

Helaas, achter iedere hoek lag wel een paparazzotoerist op de loer en even verder botsten we zelfs op een hele groep cursisten van het "how to take scenic pictures of grand canyon in one lesson"-team. We repten ons dan ook snel terug richting auto, na een korte stop bij de Grand Canyon National Park Superette en Souvenirshop, bien sûr.

Ondertussen zijn we aangekomen in het woestijnachtige Kingman, waar we al de eerste verkeersborden met vermelding van Los Angeles hebben kunnen spotten. Even ontstond wat verwarring over de tijdzone waarin we ons hier bevinden, omdat de Indianen er blijkbaar een andere kalender op nahouden. Wederom, die gekke Indianen toch! We hebben uiteindelijk opportunistisch gekozen voor hun tijd, want die gaf ons nog een extra uurtje slaap. Voortaan melden wij u dus onze avonturen met een achterstand van negen volle uren.

En wat hebben we vandaag heleerd?

Ook Amerikanen spreken zichzelf wel eens tegen. Zo nodigde een bord langs de weg ons vandaag uit met de woorden: "all American food", met daaronder de vermelding: "New: try our English muffins".

Het was ons het dagje alweer hier in Arizona. Morgen trippen we verder richting het Eldorado van de consumptiemaatschappij: Las Vegas.

Tot blogs!

(* Helaas geen enkele, en zeker al geen drie, onbegeleid door een strenge ouder of gespierd vriendje.)

Dag 9: Hiking with Hiram

Holbrook, AZ - Flagstaff, AZ

Vandaag hebben we de route 66 verlaten voor een 'kleine' omweg langs Monument Valley. En omdat we ondertussen al halve Amerikanen zijn geworden is 250 mijl inderdaad klein bier. Amper vier uur later lag het Navajo Park aan onze voeten. Maar het was de moeite. Monument Valley is een prachtig stukje land, het échte Wilde Westen van uit de films, vol met zogenaamde "nice indians" die ons wél bij de kleinste gelegenheid probeerden af te zetten. Die gekke indianen, toch! Vol levens- en wiskundewijsheden. Een rondritje van 17 mile met een gids? 65 dollar per persoon, dat maakt 200 dollar in totaal. Jaja... Tarara! Dat lieten we dan toch maar mooi aan ons voorbij gaan. En des te beter! We zijn er op onszelf uitgetrokken voor een wandeling van 3,2 mile rond één van die prachtige bergen (met de nodige karrenvracht waterflesjes natuurlijk). Anderhalf uur later en met een rood aangelopen gezicht, kwamen we een beetje moe en bezweet, maar vooral zeer tevreden terug bij de auto aan.

En wat hebben we vandaag heleerd?
Al dagen komen we in motels waar ons verteld wordt dat er zoveel Belgen, Nederlanders, Zweden en Europeanen in het algemeen langskomen de laatste tijd. Toch hadden we er nog nooit één gezien. Tot vandaag. Monument Valley leek even mini-Europa! Wij omhoog naar het uitkijkpunt en, jawel, daar weerklonk... "Nou, hier moet ik toch even een foto van nemen, hoor!" Gevolgd door een stel Duitsers en een familie Oostendenaars met zulke vieze tanden dat ze zelfs in Amerika opvallen. Op dat moment haalden wij ons beste Russisch boven, om vooral niet aangesproken te worden, totdat naast ons ook een stel Russen opdoken. Een mens zou van minder de woestijn invluchten!

Beste lezers, tot morgen op deze zelfde plaats, alwaar wij van onze avonturen in de Grand Canyon zullen berichten. Meer Nederlanders? Belgen? Zweden, misschien? Als ze blond en vrouwelijk zijn, zien wij ze graag komen.

Tschüss! En keep on tripping!

P.S. Door Chicago of de woestijn? Nico's slippers blijven fijn! (En doen niet langer pijn!)

Dag 8: No more wigwams

Albuquerque, NM - Holbrook, AZ

Vannacht sliepen we in het Monterey non-smoking motel, een door een Pool met een voorliefde voor verbods-, gebods- en reglementbordjes uitgebaat motelletje vlak op de route 66 in Albuquerque, niet de hoofdstad van New Mexico.

Na een verkwikkende nachtrust ging het vanmorgen verder richting de zevende staat op onze trip: Arizona. Via een magnifiek omweggetje (ook al vonden anderen dat we tragisch verkeerd gereden waren) reden we door het prachtige landschap van New Mexico, "the land of enchantment". Uitgestrekte vlaktes met rode bergen en geen spoor van leven, buiten het obligate indianencasino natuurlijk.

Over de staatsgrens bezochten we het Petrified Forrest and Painted Desert National Park, dat ons nog meer adembenemende landschappen en enkele versteende prehistorische boomstronken opleverde. Wat ook opviel is dat zelfs dit nationaal park "the American way" is ingericht: je rijdt er met de auto doorheen en om de zoveel mijl is er een uitkijkpostje voorzien van een ruime parking, uitermate geschikt voor wat "drive-by photoshooting".

Daarna ging het naar het hoogtepunt van de dag. Het Wigwam Motel in Holbrook, Arizona. Een authentiek motelletje langs de route 66 waar je overnacht in wigwams (betonnen exemplaren weliswaar). Helaas! Het mocht niet zijn, het motel was volboekt. Het werd dus "the next best thing", de Best Western met zicht op het Wigwam Motel...

En wat hebben we vandaag heleerd?

KI-O-T (lees: coyote) 102.5 FM, biedt uitstekende roadtrip-muziek. (Tom Petty, The Boss, Aerosmith en vele anderen.) Al was The Christian Immaculate Heart Radio ook best interessant.

Zuidelijker gelegen staten zijn niet noodzakelijk warmer. De wind is hier niet langer warm als een straalkacheltje, maar lekker fris. En vandaag regende het zelfs even!

Saluda de Arizona!

P.S: Wegens technische problemen is er voorlopig geen foto (waar is Tom als je hem nodig hebt?)

Dag 7: Jesus Rocks!

Tumcumcari, NM – Albuquerque, NM

Daar zit je dan, in het hoekje van de San Fransisco Bar & Grill in het verschrikkelijke Santa Fe. Je staart naar de tafel, sipt af en toe van je watertje met een schijfje citroen. Tegenover je zitten je collega’s van de bijbelgroep van de First Methodist Church met hetzelfde unisex T-shirt. Dat zij God hebben gevonden, snap je. Met zulke lelijke hoofden kan Zijn paradijs niet snel genoeg komen. Maar zelf zak je door je stoel van schaamte. Je verstopt je zo goed mogelijk voor die drie Europese jongens die een tafeltje verderop zitten. Ze drinken een biertje, eten voor het eerst een degelijk broodje met groente, ze lijken vrolijk.

En je vraagt je af... Wat doe ik hier in godsnaam?

Dag 6: Sergeant Cutie

Tulsa, OK – Tucumcari, NM

Wat hebben we vandaag gedaan? Rijden, rijden, rijden en lachen, lachen, lachen. Vandaag slechts één keer verkeerd gereden, over een onverhard weggetje temidden van de Texaanse prairie.

In tegenstelling tot wat we gedacht hadden was het in Texas nogal fris. En ook hier in de schommelstoel voor ons motelkamertje in de Blue Swallow Motel waait een koel windje. En dat terwijl de temperatuur vanmiddag in Oklahoma voor het eerst boven de 100 graden Fahrenheit kroop (zo’n 39 graden Celsius).

Ook het eten vandaag viel reuze mee. De dag begon al goed met een heerlijk stapeltje pancakes en een Cowboy Breakfast voor Alexander, dat echter zo enorm was, dat zelfs hij het niet op kreeg! En ook vanavond was het een waar gastronomisch hoogstandje: Mexicaanse fajitas met echte groentjes!

En wat hebben we vandaag heleerd?

Tulsa, de tweede grootste stad van Oklahoma is op zaterdag een waar spookdorp.

In New Mexico gebruiken ze de Mountain Time, wat betekent dat we onze klok nog een uurtje terug moeten draaien en vanaf nu dus acht uur achterlopen op jullie daar.

See ya later, alligators!

P.S: We zitten officieel voorbij de helft van de route 66.
Dit bericht komt met een beetje vertraging, omdat we gisterenavond geen internet hadden.

EDIT
De foto die we gisteravond wilden plaatsen, maar wegens technische problemen mislukt. Hier is hij dan. Wij bij het mooiste neonbord van de 66!

Dag 5: Mmmm, groentjes!

Sullivan, MI - Tulsa, OK

Vandaag eens geen fastfood, maar een deftige maaltijd bij een authentiek restaurant. Dat was toch de bedoeling...

Authentiek was het Bell Restaurant in ieder geval. Het interieur was sinds de openingsdag, vermoedelijk zo'n 40 jaar geleden, vast niet meer veranderd. En ook de klanten leken er al sinds die openingsdag niet meer weggeraakt te zijn.

Ook de bediening was geweldig. Een oudere, ietwat mollige serveerster sprak ons vriendelijk aan met "sugars" en wees erop dat de special van die dag het goedkoopst was.

De kaart was veelbelovend, want je kon zowaar "vegetables" bij je vlees krijgen! Die bestelden we dan ook. De desillusie kwam echter al snel toen ons gevraagd werd of we "corn or beans" wilden.

Even later zaten we dus aan tafel met een bord vlees voor onze neus (het zag eruit als stoofvlees of gebakken straathond) met frieten (of een aardappel in de schil, uiteindelijk toch ook een groentje). En daarbij kregen we elk een kommetje maïs (Alexander boontjes), vers uit het blik! Heeeerlijk!

Maar genoeg over het eten nu. Wat hebben we vandaag gedaan? Veel gereden, net iets minder dan gisteren verkeerd gereden, over onverharde wegen verkeerd gereden, langs godvergeten spookdorpjes gereden en nog meer gereden. En omdat iedereen blijkbaar denkt dat we constant dolle pret hebben in de wagen, hebben we vandaag extra hard ons best gedaan om te lachen, lachen, lachen! Illinois, Missouri en Kansas hebben we al gehad. Morgen rijden we verder vanuit Tulsa in Oklahoma.

En wat hebben we vandaag heleerd?

De mensen worden steeds dikker naarmate we het land dieper ingaan. En ze komen ook minder snel vooruit. Het toppunt was toen onze aardige buurvrouw hier in het motel vroeg of ze voor ons ook wat ijsblokjes moest halen. We bedankten en zeiden dat we die zelf wel zouden halen. Daarop stapte ze in haar auto, reed naar de overkant van de parking (met moeite 50 meter) en stapte daar weer uit om haar ijsemmer te vullen...

De Amerikanen zijn dus echt vergroeid met hun wagen. Getuige daarvan zijn ook alle drive-ins die hier overal te vinden zijn. Je koopt hier niet alleen hamburgers vanuit je wagen, maar even goed medicijnen en je kunt zelfs geld afhalen uit een drive-thru geldautomaat.

En, wat hebben we nog meer heleerd?



Ja, Tom, zo zie je maar!

See ya!

Dag 4: Een hotdog... op een stokkie!

Springfield, IL - Sullivan, MI

Vandaag berichten we uit het 'poepsjieke' Comfort Inn, toch zeker in vergelijking met onze vorige hotels. We waren weer een paar keer verkeerd gereden (hoewel, verkeerd rijden kan je hier eigenlijk niet, denken we dan, overal ontdekken we mooie stukjes weg) en het werd donker toen we hier aankwamen. Maar we mogen niet klagen, voor het eerst tijdens onze reis hebben we een paar baantjes gezwommen en vanavond hebben we bij een bizarre drive in-fast food keet voor de deur gegeten.

Onze dag begon in Springfield, waar we het huis van Abraham Lincoln hebben bezocht. Een man waarvan we weinig meer weten dan dat hij president was van de USA en vermoord werd. Maar blijkbaar is hij hier een soort nationale held.

Na een cosy dog (een hotdog... op een stokkie) reden we door naar St. Louis aan de Mississipi waar we in de monumentale arch van 192 meter hoog hebben rondgelopen.

Morgen voorzien we een lange rijdag, tenzij de weg tussen Sullivan en Tulsa onverwachte bezienswaardigheden oplevert. Maar hier op de Route 66 weet je het nooit!

En wat hebben we vandaag heleerd?

- de Amerikaanse afslagen zijn erg scherp en slecht aangeduid
- Abraham Lincoln had wel drie shitholes in zijn outhouse
- Ook 's nachts blijft het hier erg warm

Hasta luego!

Dag 3: Everything is bigger in America

Chicago, IL - Springfield, IL

Vandaag was het dan zover, hoog tijd om de naam van deze blog eer aan te doen en eropuit te trekken.

Maar, first things first, want een roadtrip begin je natuurlijk niet op een lege maag. En hoe kun je de dag beter beginnen dan met pancakes? Wat bij ons het vieruurtje is, kennen ze hier als ontbijt. Pancakes, oliebollen, Belgium Waffels,... het staat allemaal op het menu. En als het allemaal iets te zoet zou worden, kun je er natuurlijk altijd wat sausages bij vragen.

Na ons kolossaal ontbijt ging het naar Alamo Rent a Car. De man aan de balie keek nogal bedenkelijk op toen hij zag welke auto we hadden gehuurd en zei "small car", terwijl hij onze american-sized baggage bekeek. Op weg naar de garage vreesden we dan ook met een matchbox-achtig miniwagentje opgescheept te zitten. Maar nee hoor, blijkbaar betekent "small car" hier gewoon iets anders dan bij ons. Onze Pontiac G6 valt dan ook moeilijk "small" te noemen.

Zonder ook maar één ongeluk reden we vervolgens via de Route 66 uit Chicago weg richting Springfield. Onderweg reden we langs oude tankstationnetjes, de Polka Dot Drive in, typische Amerikaanse dorpjes, een Nascar-race tentoonstelling, de Aldi, een overijverige medewerkster van de toeristische dienst die zowat een half regenwoud aan folders, wegenkaarten en restauranttips meegaf en nog zoveel meer.

We passeerden niet enkel voorbij attracties, we waren ook even zelf een attractie. Een groepje Amerikaanse toeristen die de Route 66 vanuit Albuquerque in New Mexico afreden richting Chicago vroeg net niet om met ons 'Belgen' op de foto te mogen.

Amper drie keer zijn we vandaag verkeerd gereden, maar nooit was het de schuld van onze co-piloot, die we hier niet bij naam zullen noemen. (Hij heeft geen rijbewijs.)

En wat hebben we vandaag heleerd?

Everything is bigger in America:
- een medium koffie hier is te vergelijken met een thermos van bij ons.
- een "small car" hier betekent gewoon dat het geen 4x4 is en dat de koffer net iets te klein is om als verhuiswagen dienst te doen.

- in Jolliet spreekt men route als 'raute' uit.
- ajar betekent 'op een kier'.

Morgen gaan we verder op onze route richting Missouri.

Groetjes!

P.S. Nota van de man zonder rijbewijs: eerste keer was een beginnersfoutje, tweede keer een fout op de overigens erg handige kaart, derde keer werd iedereen in de wagen afgeleid door het (b)engelengezang van een andere mens die we hier niet met naam zullen noemen. (Alexander is het niet.)

Dag 2: The Bean

Chicago, IL

"Early to bed and early to rise, makes a man healthy, wealthy and wise."

Vanochtend waren we, zoals verwacht, al vroeg wakker. Het zal de jetlag zijn. Maar het kwam ons uitstekend uit, we hadden een drukke dag voor de boeg: zoveel mogelijk Chicago zien op één dag.

En wat hebben we vandaag heleerd?

1) Het verschil tussen art deco en post modernistische architectuur.
2) De stad doorlopen op slippers is, hoewel de Amerikanen het ook doen, géén goed idee.
3) Bigotry betekent huichelarij.
4) Op dinsdag is er gratis toegang tot het Contemporary Art Museum of Chicago.

Chicago is een vreemde stad. Heel compact en 'in the Loop' vrij ongezellig. Maar de architectorale boottrip op de Chicago River maakte véél goed. De gids Sandy Bergendy, een vrijwillige professor van de Chicago University, kon uitstekend vertellen en het koele windje op het water was een welkome afwisseling van de weer tropische temperaturen in de stad. Prachtige gebouwen, absoluut.

Morgen pikken we de Chevie op! Behoudens technische problemen, lees: geen internetconnectie, lezen jullie meer. Wie weet met de langverwachte rubriek van de dag!

Next stop: Springfield, Illinois (of ergens in die buurt)

P.S. The Bean is een kunstwerk in Millennium Park, een prachtig stukje park tegen het Lake Michigan met wonderbaarlijke architectuur van Frank Gehry, waarvan we natuurlijk ook de Disney Concert Hall in L.A. gaan bekijken. En nee, Tom, voor je weer een wijsneuzerige opmerking kan maken: dat concertgebouw heeft niks met Mickey Mouse te maken :-)

Dag 1: Chicken or Beef?

Brussel, B - Chicago, IL

Om maar meteen alle spanningen weg te nemen: we zijn ALLEMAAL heelhuids aangekomen! Dit bericht wordt jullie verzonden van op de zachte bedden van de Red Roof Inn in Downtown Chicago. In onze hoekkamer op de tiende verdieping hebben we trouwens een perfect uitzicht op alle invalswegen om straks na zonsondergang de inval van de tienduizenden zwervers van Chicago te bewonderen ;) Hier in de buurt veel leuke restaurants.

Drie snelle dingen die ons opvielen:

- Amerika ruikt naar suiker
- Er staat 15cm water in elke wc
- Het is hier bloedheet

Over Continental Airlines geen kwaad woord. Op tijd, met goede service. Zelfs de douane in Newark ging erg snel vooruit en tot onze verbazing waren ze er erg aardig. Bij Nico probeerde de man zijn achternaam uit te spreken, dat ging van Moelenahr tot Mooolenar. Miller, dat lukte uiteindelijk beter. En op het einde een good luck with the screenwriting. Alexander werd meteen begroet als ‘a friend of Nico’? En na een verhaaltje over de Ehsal hogeschool kon ook hij vertrekken. Van Pieter overigens geen spoor, hij haastte zich – zoals hij dat de hele dag al deed – vooruit en was al een kwartier eerder klaar.

Voor de komende blogs hebben we het ambitieuze plan om een soort rubriek van de dag te creëren, waarin we elke dag iets speciaals belichten. Een studie over die allesdoordringende suikergeur, bijvoorbeeld.

Hoe dan ook, we zijn goed aangekomen en we zijn blij dat we er zijn. En dan te denken dat Nico gisteravond al in Brugge terug moest keren naar Knokke omdat hij zijn nieuwe overhemden, die hij speciaal die dag heeft gekocht om mee te nemen, was vergeten op de bank. Thuis.

See you soon on the Motherroad!

P.S. Chicken or beef? Zou er echt een verschil zijn? Een vergelijkende studie op het vliegtuig bood weinig soelaas.

Let the journey begin

Minder dan twee weken te gaan voor onze grote queeste langs de "mother road" en dus hoog tijd om onze weblog op poten te zetten. Dit eerste berichtje komt nog uit België, maar vanaf 7 juli brengen we jullie exclusief verslag uit van onze wilde avonturen op Amerikaanse bodem. Iemand wist ons al te vertellen dat zelfs de goedkoopste en meest primitieve motels gratis draadloos internet aanbieden, dus zou het geen probleem mogen zijn om jullie volledig up to date te houden en dat zullen we dan ook doen. See you from Chicago!